Para o meu fillo o día da súa voda

Para o meu fillo o día da súa voda,

a miña canción e a miña bendición.


Señor, hoxe sinto unha gran emoción.
hoxe casa o meu fillo.

Grazas, Señor, por levalo ao xardín do amor
e que os aromas dese xardín
dos que todos nos envolvemos algunha vez
os envolvan a eles até o final dos seus días.

Que gran ledicia sinto hoxe ao velo tan feliz.
ao velos aos dous tan contentos ante o teu altar.

Velaí, Señor , o canto dunha nai que pronuncia o nome do seu fillo,
nada máis fermoso:


Xoán, colle a túa esposa,
voa con ela, lévaa nos teus brazos polo camiños do vento
e escoita o seu corazón cheo de música.

Ela que naceu eternamente lonxe
agora estará ao teu lado para sempre.

Escoita a súa música
que enche o infinito entre dúas almas
e que non a apague a néboa do costume
e fálalle sempre palabras con ritmo do eterno.

Nas tímidas noites de verán
e nas frías noites de inverno,
cando o tempo e a brisa traian
un vasto murmurio de siliencio
rompe o velo do diáfano
e voa ao seu amor
á sorpresa infinita do voso primeiro encontro.

Eu estarei sempre velándovos
até que o Señor mo permita.

Todo o que tiña xa cho dei,
só me quedei, por recato, co meu máis tenue velo.

A túa vida comeza aquí e agora,
meu fillo,
outra vez, de novo un longo camiño.

O fillo apártase da nai e a nai do fillo
pero o meu amor de nai xamais se perderá.

Sobraranme horas para pensar
como un día viñeches a encher a miña vida,
como unha onda empuxando cos seus pés
a toda presa chamando á porta,
embeleñándote na cara da túa nai,
coñecéndome e coñecéndote
e eu te apertaba contra o meu corazón
e te bendicía.

E cantábache unha canción
que era coma unhas ás para o teu soño.
Esa canción, fillo meu, seguireina cantando
para que cando a noite negra cruce no teu camiño
sexa unha estrela fiel,
e sente nas meniñas dos teus ollos
e guíe o teu mirar até os brazos entrañables do amor.

Que o voso amor adoce as vosas vidas,
hoxe, mañá e sempre.